Over mij

Home / Over mij

Over

Ingrid van Dam

Ingrid van Dam

Een levenslange passie voor honden.
Mijn hele leven heb ik al een fascinatie voor dieren, speciaal honden. Alle dieren verdienen liefde en begrip, of het nu een hond, kat koe of ree gaat. Interactie bestudeer en analyseer ik met veel passie in mijn hondenuitlaatservice die ik al 11 jaar heb. De honden en ik leren ook veel van elkaar. Naast de vele opleidingen, workshops, trainingen en lezingen gevolgd te hebben, werk ik met alle honden op basis van het veiligheidsgevoel van de hond zelf. De hond moet zich bij mij veilig voelen en mij kunnen vertrouwen. Ik zal er ook alles aan doen om juist dat vertrouwen ik heb opgebouwd niet te schaden. Ik hoop dat mensen ook gaan erkennen dat alle dieren emoties hebben, anders hadden al deze dieren niet kunnen overleven.

Opleidingen en inzichten

Ik heb vele opleidingen en workshops gedaan, teveel om op te noemen.

Deze cursussen prefereren allemaal hun eigen inzicht waarbij niet gewenst is om zelf na te denken over opvoeding en omgang met onze honden.

Hoe je met de honden omgaat, opvoedt op basis van trucjes leren. Wat heeft dat met de echte opvoeding te maken?

Uit al deze cursussen, heb ik samen met de verschillende roedels waar ik dagelijks mee wandel en vele inzichten later, een geheel eigen methode ontwikkeld.

De methode waarbij op basis van wederzijds vertrouwen, een omgang met de honden zonder enige fysieke correcties van de honden, die echt werkt. Een methode die je pup echt opvoed en leert hoe je pubers en volwassen honden leert begeleiden.

Honden

Ik zal je even voorstellen aan mijn honden waar ik mijn leven mee heb gedeeld. Zoveel van de honden zelf heb geleerd. Van ze heb gehouden. Mijn honden zijn mijn echte leerschool en redding geweest.

Radja

Ik kreeg ik mijn eerste hondje Radja toen ik 7 jaar was. Ik heb Radja geboren zien worden. Ze was de enige rode langharige pup van alle andere 6 zwarte kortharige puppy’s.

De honden liepen in de jaren 70 onbezorgd lekker los buiten. In die tijd kon je echt nog zien, hoe sterk de honden op kinderen lijken. De buur-honden kwamen andere honden thuis ophalen om samen buiten te spelen.

Radja ging 14 jaar lang dagelijks bij haar moeder op bezoek, ze woonde 2 straten verderop. Honden waren een gewaardeerd lid van de familie. Hondenscholen bestonden toen nog alleen voor de herders die moesten waken. Die kregen of een slipketting of prik-band om en werden echt niet vriendelijk behandeld, ze moesten immers waken. Voor de gewone huishond was geen plaats op de hondenschool. Radja is 17 jaar oud geworden en 2x best verzorgde hond van Heemskerk geworden. Dat waren tijden die nu ondenkbaar zijn en kan je je nu niet eens meer voorstellen.

Wodan

 Nadat Radja overleed was het verdriet zo groot dat ik al snel op zoek ging naar een andere hond. Ik kwam uit bij het Kerbert asiel in IJmuiden. Daar zat Wodan al een hele tijd. Ik was op slag verliefd en ik ben haar gaan ophalen.

Ik mocht haar zelf uit de kennel halen. Wat was ik blij dat ik haar een goed leven kon gaan geven. Helaas liep het heel anders want Wodan was ziek, heel ziek.

Ik zat binnen een week bij de dierenarts van het asiel. Er groene smurrie uit haar vulva kwam en ze gaf zelfs melk. Ik had het asiel al gevraagd waar haar puppy’s waren gebleven want ze gaf zoveel melk.

Ik moest haar buik maar met aluin insmeren dan ging dat vanzelf over volgens de dierenarts van het asiel. Helaas ging het niet over, een week later ben ik naar mijn eigen dierenarts gegaan, ze moest dezelfde dag nog met spoed onder het mes omdat ze een zware baarmoeder ontsteking bleek te hebben. dezelfde dag bleek dat ze na bijna doodgebloed te zijn ook nog hemofilie (“bloederziekte”) te hebben.

Ter nauwer nood hebben we Wodan erdoor kunnen trekken. 2 maanden later wordt ik aangesproken door een oude buurman die werkt met politiehonden bij de politie. Hij vroeg me waar ik Wodan vandaan had? Hij vertelde me dat hij verbijstert was want hij kende Wodan. Wodan bleek een on-afgetrainde afgekeurde politie-hond te zijn en ik wist niet wat voor moordenaar ik in handen had. Deze politie-beambte snapte niet dat zij zomaar in het asiel kon belanden. Helaas moest ik 9 maanden later ook van haar afscheid nemen.

Whitney

Whitney kocht ik als een Golden Retriever, al heel gauw bleek dat hij geen Golden Retriever was, wat hij wel was wisten we helaas ook nog niet.

Ik heb hem met mijn hart opgevoed. Na een jaar wilde ik lekker een uur intensief met hem bezig zijn en ik besloot voor het eerst om naar een hondenschool te gaan.

Whitney liep altijd en bijna overal los, behalve bij een weg lijnde ik hem aan. We waren altijd en overal samen.

Op de hondenschool werden er al per direct vele restrictie’s opgelegd. Ineens moes ik met korte commando’s tegen mijn hond spreken want anders begreep hij me niet, Hij moest ook een slipketting om zodat je hem met een ruk kon laten voelen welke kant hij op moest. Mijn nekharen gingen te bergen, en ik snapte er niks van. Werd er nou gevraagd dat ik mijn hond moest mishandelen? Zo voelde het voor mij.

Ik had echt een enorme band met mijn hond, we begrepen elkaar door en door, Een blik was genoeg.

Oke, Whitney en ik waren het eens, we gingen wel door met de A cursus maar op onze voorwaarden. Geen slipketting want al na de 2e les bleek, dat het veel te veel druk op Whitney legde. Whitney deed met de slipketting helemaal niks, dus ik besloot de slipketting bewust te vergeten en met gewone halsband die hij normaal altijd omhad te trainen. Zelfs de hondenschool viel het op dat Whitney het zonder slipketting veel beter deed dan met slipketting. Whitney was ook de eerst hond die met een gewone halsband examen mocht doen. Uiteindelijk is hij geslaagd voor A, B, C en D. (Gehoorzaamheid)

Opbouwen van vertrouwen

Ik heb heel veel geleerd op de hondenschool. Dit heeft mij ervan overtuigd en de kracht gegeven om met mijn zienswijze door te gaan. Om me meer en meer te verdiepen in de omgang mens/hond.

Dit heeft mij gemotiveerd om juist door te gaan, zoals ik dat al vanaf kinds af aan had meegekregen. Opvoeden op basis van vertrouwen. Als de hond je kan vertrouwen bereik je zoveel meer dan alleen een hond die naar je luistert. Eigenlijk alleen naar je luistert omdat hij bang is voor de consequenties als hij niet luistert. Door Whitney heb ik een goede start gemaakt om juist je honden op te voeden door vertrouwen op te bouwen i.p.v. de hond te dwingen alleen maar trucjes te doen. Een hond is geen circusdier die de hele tijd maar moet gaan zitten en pootje geven voor eten. Een hond is nog zoveel meer. Whitney was een Hovawart. Ik heb van Whitney 10 jaar en 9 maanden mogen genieten waarbij hij mij zoveel heeft geleerd.

Goldy

Ik zag op internet een Golden Retriever langskomen toen ik op zoek ging naar een nieuw vriendje, nadat ik afscheid had moeten nemen van Whitney.

Goldy was bij een broodfokker in beslag genomen in België. Goldy zat met 18 honden in 1 kennel achterin op het terrein van de fokker. Ze kregen met 18 honden 1 bak water op een dag en af toe werd er een handje eten de kennel ingegooid. Ik las zijn verhaal en ik dacht, ik ga hem ophalen. De volgende dag ben ik naar het asiel gereden in België. De honden waren totaal in paniek, ze hadden nog nooit vreemde mensen gezien. Het heeft dik 2 uur gekost voordat hij ook maar aan mijn hand durfde te ruiken, laat staan in de buurt te komen. Toch ben ik deze uitdaging aangegaan en heb ik Goldy meegenomen. Wat een opgave, maar uiteindelijk de liefste oh zo sociale allemansvriend geworden door hem te begeleiden op basis van vertrouwen.

Niks korte commando’s, nee, gewoon hele gesprekken met hem gevoerd om hem maar te helpen stapjes te maken.

Ik was gewaarschuwd door het asiel dat de honden die bij deze broodfokker vandaan kwamen echte doodsangsten hebben uitgestaan. Nou dat was nog heel zwak uitgedrukt.

Zwaar ondergewicht, en totale angst, nog nooit in een huis geweest, nooit contact met mensen gehad, nog nooit iets meegemaakt en je werd 2,5 jaar geschat toen ik je ophaalde.

Zwaar in de klit, stinkend dat terwijl je al was gewassen. De volgende dag heb ik alle klitten verwijderd, goed gewassen en daarna lekker met hem naar het park geweest.

Wat een angst, maar hij genoot al zichtbaar dat die stank uit zijn vacht was. Ook met Goldy heb ik op de hondenschool gezeten tot ik merkte dat Goldy er niks aan vond. Goldy heeft de gehoorzaamheidscursus A en B gehaald. Daarna zouden we behendigheid gaan doen, helaas was Goldy na de eerste keer behendigheid al mank. Na heel lang zoeken bleek hij van alles te mankeren. Hij had atopie, schildklier die niet werkte en hij had reumatoïde artritis in zeer ernstige vorm. We gaven hem op advies van de homeopathisch dierenarts 2x per jaar een autonosode om zijn immuunsysteem te boosten. Deze autonosode heeft wonderen verricht. Goldy kon voor het eerst van zijn leven zwemmen, graven, rennen en lekker wandelen zonder consequenties. Goldy is 7 jaar geworden.

Roxy

Roxy vond ik via marktplaats na het afscheid van Goldy. Ik trof haar als een zakje met botjes aan toen ze 5 maanden oud was. Ik ben haar gaan ophalen waarbij ze in de kou in de tuin zat. Ze kwam letterlijk de kamer binnen 30cm onder het plafond binnen de kamer door geracet, toen ze me zag sprong ze direct naar beneden en klampte te letterlijk aan mijn been vast.

Na controle van de dierenarts bleek er te zijn gerommeld met haar paspoort. De dierenarts adviseerde mij contact op te nemen met de fokster, zij stond wel in haar paspoort.

Nadat ik daar over had nagedacht heb ik contact met haar opgenomen en wat was ze blij, wat Roxy was de enige hond uit het nest die ze kwijt was. Met haar hulp kwamen we erachter dat ik uiteindelijk de 4e eigenaar van Roxy was in 5 maanden tijd. Ondanks dat ze het geestelijk heel zwaar te verduren had, zijn we gaan bouwen naar vertrouwen. Ook bij Roxy heeft dit weer wonderen verricht. Roxy werd een gelukkige hond, en toch voelde ik aan alsof ze iets miste. Ze liep dagelijks mee in mijn hondenuitlaatservice, toch was het voor haar nog niet compleet ondanks al haar hondenvriendjes wilde ze eigenlijk een maatje. Na 2 jaar besloot ik voor haar een eigen vriendje te gaan zoeken. Ik kwam toen uit bij Quincy, een reu van 6 maanden die al 1,5 keer zo groot was als Roxy. (Match made in heaven)

Roxy leefde echt op na de komst van Quincy. Ze voedde Quincy op. Ik mocht me er ook niet mee bemoeien, al vond ze het soms wel fijn dat ze werd geholpen. Ze maakte van Quincy de leider van de roedels. Samen waren ze een power stel. Roxy is 10 jaar en 3 maanden geworden.

Quincy

Op marktplaats vond ik Quincy voor herplaatsing. Quincy was 6 maanden toen ik hem ging ophalen met Roxy. Hij was toen al 1,5x zo groot als Roxy.

Wat een leider voor mijn groepen en ik heb zoveel van hem geleerd. Quincy eiste met respect door mij behandeld te worden. Ik had al heel veel cursussen gevolgd, en ook al veel honden geholpen, Quincy was mijn eerste echte leermeester, zowel voor mij als voor de honden in de roedels.

Toen Quincy 8 maanden was hielp hij mij 2 honden uit elkaar te houden. Ik stond ertussen, Quincy kwam er letterlijk tussen en nam een riem van mij over zodat we veilig naar de bus konden. Had hij dit niet gedaan, had ik letterlijk 2 vechtende honden richting bus moeten loodsen.

Helaas was Quincy zijn lichamelijke conditie niet goed, Quincy had OCD in zijn schouder, wat goed is genezen. Later bleek hij Heup Dysplasie graad 4 en 5 te hebben. Hij had dus nog amper heupkommen en vierkante heupkoppen die ook nog vol met artrose zaten. In combinatie met een afgescheurde kruisband heb ik het hele moeilijke besluit moeten nemen om hem te laten gaan met 5 jaar en 11 maanden.

Bruno

Bruno kwam in maart bij me via een oproep op facebook. Hij zou al een aantal bijtincidenten hebben veroorzaakt bij zijn eigenaren. Het asiel wilde hem niet opnemen omdat hij agressie heeft getoond. Ik besloot om hem op te nemen om te rehabiliteren.

Bruno was in zijn hart echt een schat. omdat hij zo onberekenbaar was besloot ik met hem naar de dierenarts te gaan. De dierenarts heeft hem helemaal onderzocht. Kon lichamelijk geen oorzaak vinden waarom hij agressie zou tonen. Hij was lichamelijk kerngezond.

We gingen met Bruno aan de slag, en wat deed hij het goed. Hij had 3 maanden geen agressie tegen mij vertoond, 1x tegen Quincy die hem ook direct op zijn plaats zetten. Quincy is achteraf ook mijn beschermengel geweest, want waar ik was was Quincy ook.

Bruno is de hond in het boek “Hond met 2 gezichten

Jazzy

Na het overlijden van Quincy wil ik voor Roxy weer een maatje. Jazzy kwam voorbij op Facebook en ik reageerde. Jazzy kwam uit een donkere schuur uit Frankrijk.

De volgende dag reden we naar België om naar Jazzy te gaan kijken.

Nou dat hebben we geweten. Gelijk had hij al iets speciaals. We zijn naar een los-looppark gegaan om te kijken of klikte met de honden. Jazzy was alleen maar bezig met een bal en water, Jazzy was echt een watergek. Hij zwemt zelfs onder water. Jazzy is knotsgek, maar zo een leuke aanvulling. Jazzy leeft zijn leven alsof het elk moment over kan zijn. Hij probeert alles uit het leven te halen wat erin zit. Een echte levensgenieter.

Rex

Rex hebben Samantha en ik samen opgehaald, ook Rex stond op marktplaats. Bij het ophalen van Rex werd verteld dat hij een paar maanden daarvoor een hernia heeft gehad en dat hij niet meer kon lopen op dat moment. Rex zou bij Samantha gaan wonen, helaas lukt het niet bij Samantha omdat ze 2 kinderen had waar Rex lelijk tegen deed. Toen besloten dat hij bij mij zou komen wonen. Rex kwam bij mij Roxy en Quincy wonen. Wat een leuke hond en wat leek hij op Quincy.

De eerste nacht was al duidelijk dat er echt iets goed mis was met Rex. Rex maakte me om 4 uur wakker door strak naast me te liggen en met zijn tanden bloot naar me te grommen. Oei, dat was best wel heftig om zo wakker te worden gemaakt. Het enige wat hij wilde was hulp, want hij had zo’n pijn. Ik vroeg hem wat er aan de hand was en hij gilde het uit van de pijn.

Een prachtig voorbeeld dat een hond die normaal prima functioneert verborgen leed heeft. Het enige wat je aan Rex zag waren de likplekken op zijn poten en dat hij liep met een een kromme rug wat kan wijzen op of een rugprobleem of problemen met zijn buik.

Na 3 maanden medisch onderzoeken bleek dat Rex een darmverstopping had in zijn endeldarm op een on-operabele plaats. Dit bleek tijdens de scopie. De reden waarom hij dus elke nacht het uitgilde van de pijn. Helaas moest ik hem uit zijn lijden verlossen op veel te jonge leeftijd.

Snowy

Snowy kwam voorbij op Facebook, ik was op slag verliefd op dat lieve koppie met die prachtige ogen. Zijn ogen spraken. Helaas was het geen feestje toen hij eindelijk kwam. Hij was broodmager en heel erg ziek.

Lees hier het hele verhaal van Snowy

Snowy is mijn eerste hond die ik heb geadopteerd uit Spanje via een stichting. Helaas heb ik ook helemaal geen goede ervaring met deze Stichting, die alleen maar bezig was met eigen gewin ten koste van de honden. Helaas zijn er veel van dit soort onbetrouwbare Stichtingen.

%d bloggers liken dit: